Plagiaat

“Hallo,” klinkt de slaperige stem van Roderick.
“Met Jurriaan, ik sta bij wegrestaurant de Lucht langs de A2. Kun je me komen halen?”
“Jur, het is twee uur,” kreunt Roderick.
“Roderick, alsjeblieft,” smeekt Jurriaan.
Met een luide grom staat Roderick op. “Oké, ik kom eraan.”

Drie kwartier later zit Jurriaan voor zich uit te kijken in Rodericks auto. De stilte in de auto is om te snijden. Het is uiteindelijk Roderick  die de stilte doorbreekt.
“Jur, wanneer ga je er over praten?”
Zonder Roderick aan te kijken mompelt Jurriaan, “Waarom zou ik.  Jullie maken me toch alleen maar belachelijk.”
“We maken je niet belachelijk, maar je hebt in het verleden nogal wat absurde dingen gedaan en verteld. Je snapt toch wel dat we dan alles wat je verteld met een korrel zout nemen?”
Jurriaan snuift luid. “En wat voor absurds heb ik dan wel gedaan”, roept hij verontwaardigt.
Roderick zucht, daar gaan we weer. “Nou, je hebt de eend van Marit op het schuurdak van de Uni gezet. Je hebt alle eerstejaarsen naar een niet bestaande schat in de gracht laten zoeken. Je hebt alle wodka van de soos verwisseld voor azijn. En niet te vergeten de ontvoering van een pinguïn en een tapir. Moet ik doorgaan?”
Jurriaan lacht zachtjes om de herinneringen maar herpakt zich en vraagt verbolgen: “Waarom geloof je me nu wel?”
Roderick staart voor zich uit. “Nou, om iets wat van Impelen vertelde.” Even is hij stil voordat hij verdergaat. “Dus wat heb jij meegemaakt?”

Jurriaan kijkt strak voor zich uit. “Ik was op de brommer op de terugweg van Joost. Je weet wel die gast van IT. Hij heeft een flatje in Vianen. Het was nogal laat geworden dus het was rustig op de weg. Net toen ik over de Lek-brug reedt kwamen er koplampen op me afrijden. De lampen werden steeds feller. Toen ze vlak voor me waren, schoten ze ineens omhoog en verdwenen in de lucht. En dit alles zonder geluid te maken.”

Het is stil in de auto als ze langs Vianen rijden. Met ingehouden grijns kijkt Jurriaan naar Roderick. Op het gezicht van Roderick vormt zich herkenning. Met duidelijke afschuw kijkt hij Jurriaan aan en zegt knarsetandend: “Klootzak.”