Het zeepsop

Door het raam zag ze zijn auto de straat indraaien, sneller dan anders. Haar handen zaten in het zeepsop. Ze knikte met haar kin naar hem.

Zodra hij binnen was, gooide hij zijn rugzak in de hoek en ging achter haar staan, legde zijn handen om haar heen. ‘Ik ben vandaag de gelukkigste man op aarde!’ Hij probeerde haar achter haar oor te kussen.

Ze trok haar hoofd weg. Met haar natte handen maakte ze de zijne los. ‘Ik ben bezig.’ Ze draaide zich om naar hem.

Hij stapte achteruit, stak zijn armen in de lucht. ‘Ik ben gewoon blij je te zien.’

De frons in haar voorhoofd kwam op en zakte weer weg. Ze ontspande en leunde tegen het aanrecht. ‘Ik ben ook blij je te zien.’

Hij boog zich naar haar toe, lippen getuit, ogen dicht. Net voor hij zijn ogen terug wou openen, voelde hij een vluchtige aanraking op zijn lippen.

‘Ik voel me niet zo lekker. Ik denk dat ik even ga liggen.’ Ze plooide de handdoek op en legde hem over het droogrekje.

‘Tuurlijk, schat. Denk je dat het …’

Haar lip trilde even. ‘Ik ben moe.’

Hij draaide zijn hoofd naar het droogrekje, griste de handdoek ervan. ‘Ik droog wel verder af. Rust jij maar.’ Hij nam een kopje vast en stak er de handdoek in.

Ze ging achteruit de keuken uit. In de deuropening naar de woonkamer bleef ze staan. Ze wilde iets zeggen, maar ze wist niet wat. ‘Dankjewel,’ zei ze tenslotte.

‘Waarvoor? We doen dit toch samen?’ Hij draaide de handdoek om en om in het kopje. Zijn blik bleef hangen op haar buik.

‘Het is droog denk ik.’ Toen hij stopte met draaien, zette ze haar voeten wat verder uit elkaar. Ze keek op, niet in zijn ogen, maar naar zijn mond. ‘Zet het maar in de kast.’

Hij haalde de handdoek uit het kopje en zette het neer op het aanrecht.

‘Of daar, kan ook.’ Ze draaide zich om naar de woonkamer.

Toen ze de tv aanzette, stak hij het kopje terug in het zeepsop.